Herontwikkeling binnen het plan van Dudok

Het oorspronkelijke stedenbouwkundige plan van Willem Marinus Dudok vormde lange tijd de ruimtelijke basis voor deze wijk in Den Haag. Het gebied rond de Schaloenstraat, Lichtenbergweg en Loevensteinstraat vormde daarin een uitzondering. De portiekflats uit de wederopbouwperiode van de jaren vijftig voldeden niet langer aan de huidige woon- en kwaliteitseisen. Renovatie bleek onvoldoende toekomstbestendig, waardoor werd gekozen voor een integrale herontwikkeling van het gebied. Het nieuwe plan verdubbelt het aantal woningen en vormt tegelijkertijd een herinterpretatie van Dudoks oorspronkelijke stedenbouwkundige structuur. Door zowel het noordelijke als het zuidelijke deel van het gebied in één visie te betrekken, ontstond een samenhangend plan dat voortbouwt op de historische structuur en ruimte biedt aan een eigentijdse woonomgeving.

Een nieuwe stedenbouwkundige structuur

De stedenbouwkundige opzet sluit aan bij de bestaande kwaliteiten van de wijk, maar introduceert een helderder en compacter bouwblokmodel. In het noordelijke deel zijn de oorspronkelijke, nooit volledig afgeronde bouwblokken hersteld tot één groot gesloten bouwblok.

In het zuidelijke deel bleef de karakteristieke strokenstructuur herkenbaar, maar werd deze geordend in bouwblokken met kleinere volumes. Hierdoor ontstond een meer menselijke schaal binnen het verdichte woonprogramma. Langs de Schaloenstraat vormt een lange bebouwingsstrook de ruggengraat van het plan, met vier kortere stroken die hier haaks op aansluiten. Door strategische openingen in deze structuur ontstaan zichtlijnen, doorsteken en een betere relatie tussen straat en binnenterrein.

Samenhang, licht en stedelijke accenten

In het ontwerp is veel aandacht besteed aan oriëntatie, bezonning en ruimtelijke kwaliteit. Langs de Lichtenbergweg zijn de bouwvolumes bewust lager gehouden, zodat voldoende daglicht in de binnenterreinen kan toetreden.